AdSense

15 kwi 2018

10 CECH DZIECIĘCYCH PRAC PLASTYCZNYCH, KTÓRE KAŻDY POWINIEN POKOCHAĆ


Istnieją takie cechy dziecięcych prac plastycznych, które są uznawane przez nauczycielki za błędy i wady. 

Według nich, znaki te wpływają negatywnie na końcowy rezultat i obniżają wartość gotowego dzieła. Dlatego są wytrwale wyłapywane, wskazywane, piętnowane i tępione. Czy słusznie?



jakie są cechy dziecięcych prac plastycznych

































Nie, bowiem te właśnie elementy stanowią naturalną jakość dziecięcej twórczości plastycznej! Powodują, że jest ona tak świeża, zaskakująca, odważna i niepowtarzalna. Po prostu zachwycająca! To one potęgują końcowy efekt artystyczny, personalizują dziecięce prace, eksponują ich autentyczność i oryginalność. 


Tam, gdzie są eliminowane, tam najczęściej powstaje pod dyktando nauczycielki wiele nijakich, ascetycznych "klonów", pustych, nudnych i wymuszenie "estetycznych". Niestety, to już tylko sztucznie upozowane wytwory, które nie mają nic wspólnego z owocami prawdziwej, żywej, wolnej twórczości dziecięcej!


Dlatego należy zaufać dzieciom zanurzonym w twórczym procesie, przyjmując rolę organizatora, inspiratora i akceptującego obserwatora, zamiast stale coś narzucać, ingerować, krytykować czy zabraniać.

Autorska idea plastyki kreatywnej zakłada, że podczas zajęć plastycznych nauczycielki powinny prezentować podejście coachingowe, nie dyktatorskie. Towarzyszenie dziecku w jego twórczych działaniach będzie wówczas czasem bezpośredniego doznawania autentycznego, kreatywnego przetwarzania i obrazowania przez nie rzeczywistości.


Poniżej zestaw wyjątkowych cech dziecięcych prac plastycznych, które warto zaaprobować, pielęgnować i podziwiać!



10 cech dziecięcych prac plastycznych




1. Rozsmarowany klej

W opinii nauczycielki: cała praca "polepiona", "umazana", pobrudzona klejem. 



Najczęściej podczas wydzieranekwycinanek lub wyklejanek dzieci nanoszą lub wylewają większe ilości kleju, często rozsmarowują palcami jego nadmiar na podkładzie i na powierzchni papieru. Po prostu eksperymentują, obserwują i sprawdzają co się dzieje. 

Czasem drobiny lub plamki kleju zasychają, gdzieniegdzie tworzą się spękania, chropowata lub błyszcząca powierzchnia, przebarwienia farbującego papieru czy bibuły, a więc dodatkowe efekty fakturalne i walorowe.



2. Krzywe cięcia papieru

W opinii nauczycielki: krzywe linie, nierówności i "strzępy" papieru.


Ręczne wycinanie nożyczkami owocuje krzywymi cięciami, a także różnymi urywkami, otworami, przecięciami i wystrzępionymi brzegami papieru, co tylko dodaje uroku i autentyczności.



3. Wystające elementy

W opinii nauczycielki: wszystko co wystaje poza kartkę trzeba natychmiast odciąć.


Prace dziecka charakteryzuje rozmach. Czasem podczas rysowania lub malowania dzieciom brakuje podkładu, rysunek się "urywa", a w wyklejance kawałki papieru wychodzą poza obrys kartki, co tworzy zabawne efekty. Takie dzieło można nakleić na większy arkusz papieru.


Warto stosować zasadę "im młodsze dziecko, tym większy format papieru". 


4. Mieszanie technik

W opinii nauczycielki: zaplanowałam jednorodną technikę i dziecku nie wolno tego zmieniać.


Łączenie technik plastycznych jest wspaniałą okazją do podejmowania przez dzieci zróżnicowanych aktywności plastycznych przy okazji kreowania jednego dzieła.  Wolny dostep do materiałów i narzędzi plastycznych oraz akceptacja nauczycielki warunkuje inicjowanie prób kombinowania elementów różnych technik przez dzieci.

Dziecko spontanicznie podejmuje niejednorodne działania, które wywierają wartościowy wpływ na różne sfery rozwoju.


5. Mieszanie kolorów

W opinii nauczycielki: wielokolorowe prace są zbyt "pstrokate" a zmieszane kolory "brudne" lub za ciemne.


Kolorystyka dziecięcych prac plastycznych zwykle jest żywa, jaskrawa, często kontrastowa i arealistyczna. Barwy przeplatają się w wielobarwnych układach.

Dzieci chętnie eksperymentują z mieszaniem kolorów. Często łączą wiele różnych barw aż do momentu uzyskania "brudnych", burych, bardzo ciemnych odcieni. 

Zwykle kolorystyka jest wyrazista, zaskakująca i oryginalna. 


6. Nierówności

W opinii nauczycielki: kartka papieru musi pozostać gładka.


Dzieci często tworzą na powierzchni papieru różne nierówności przez naklejanie rozmaitych elementów, zaginanie, marszczenie lub plamienie dużą ilością gęstej farby lub kleju. 

Dzięki temu powstaje interesująca faktura a obrazki uzyskują głębię.


7. Skazy

W opinii nauczycielki: wszelkie skazy "psują" pracę.


Wszelkie przypadkowe skazy tj. dziurki, plamy, kropki, zagięcia, nacięcia, wgniecenia, wystrzępienia papieru  itp. w nieoczekiwanych miejscach są nieodłączną częścią aktywności plastycznej dziecka, dodają pracy autentyczności i podbijają efekty wizualne.


8. Znaki

W opinii nauczycielki: bazgroły i to, co nie trzeba.


W dziecięcych pracach plastycznych pojawia się wiele drobnych elementów tj. guziki, kokardki, korale, kieszonki itp. bo dzieci koncentrują się na szczegółach i rysują to, co dla nich ważne. 

Różnorodne "dorysowanki", wzorki, znaki, naklejki, szlaczki, zamalowania i zarysowania doskonale personalizują i wyróżniają pracę danego dziecka. 


9. Niepełne tło

W opinii nauczycielki: tło musi być dokładnie zapełnione.


Czasem tło zostaje zapełnione tylko częściowo lub fragmentarzycznie, co tworzy zaskakujące efekty.



10. Bezładna kompozycja

W opinii nauczycielki: kompozycja musi być centralna i symetryczna.


Początkowo kompozycja dziecięcej pracy jest chaotyczna, swobodna, otwarta, u dzieci w młodszym wieku szkolnym pojawia się kompozycja pasowa. 



Znajomość i pełna akceptacja cech twórczości plastycznej dziecka przez każdą nauczycielkę prowadzącą zajęcia plastyczne z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym jest niezbędna. Bowiem tylko właściwie prowadzona edukacja plastyczna wzmacnia harmonijny rozwój i wyzwala dziecięcą kreatywność.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz